Odszkodowania za działalność na rzecz niepodległości

Posted in ■ listy by Maciejewski Kazimierz on 21 stycznia 2010

Uważamy, że należy oszczędzić osobom internowanym, aresztowanym, bądź uwięzionym upokarzającego dochodzenia przed sądami odszkodowań i udowadniania tam swoich krzywd, których potwierdzeniem
są przecież dokumenty znajdujące się w państwowych zasobach archiwalnych IPN. .


Sejm Rzeczpospolitej Polskiej
Posłowie
Senat Rzeczpospolitej Polskiej
Senatorowie

W imieniu Opolskiego Stowarzyszenia Pamięci Narodowej, skupiającego internowanych i represjonowanych w stanie wojennym działaczy “Solidarności” i ugrupowań niepodległościowych, zwracamy się do parlamentarzystów – Posłów i Senatorów RP, o pilną zmianę ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. z późniejszymi zmianami, wprowadzonymi ustawą z dnia 19.09.2007 r., a w szczególności art. 8 ust. 1d, przewidującego, iż odszkodowanie może być przyznane wyłącznie w oparciu o jeden tytuł spośród wymienionych w ust. 1, a także ustępu 1 a, zgodnie z którym “odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z orzeczeń albo decyzji, o których mowa w ust. 1, nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 25.000 zł.”
Jesteśmy dalecy od przeliczania ofiarności dla Ojczyzny na pieniądze. Podejmując działanie na rzecz niepodległości w stanie wojennym, ani my, ani nasi koledzy nie liczyli na to, że kiedykolwiek można się będzie ubiegać o “odszkodowania”. Jednak nie sposób zgodzić się na sytuację, w której byli funkcjonariusze SB, generałowie, którzy wprowadzili stan wojenny, wydawali rozkazy strzelania, skrytobójczego zabijania, aresztowania i gnębienia ludzi pobierają emerytury, których roczna wysokość wielokrotnie przekracza to, co Sejm Niepodległej Rzeczypospolitej uznał jako kwotę “odszkodowania” i “zadośćuczynienia” za roczne internowanie czy więzienie. Urąga to w naszej ocenie poczuciu sprawiedliwości.

Uważamy zatem, że wymienione wyżej zapisy ustawy stanowią karykaturę pojęcia “odszkodowania” i “zadośćuczynienia”, jawnie krzywdzą wielu ludzi, którzy w czasie stanu wojennego nie wahali się narażać własne życie, bezpieczeństwo rodzin, tracili pracę, nie mówiąc o możliwości rozwoju zawodowych karier. Ustawa obejmuje jedynie przypadki internowania i uwięzienia. Pomija szykany w pracy, zwalnianie ludzi, “wystawianie wilczych biletów”, rewizje, tymczasowe aresztowania, pomija przypadki łamania karier zawodowych i naukowych.

W tej sytuacji zwracamy się do parlamentarzystów RP, by dokonali pilnej nowelizacji ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń, wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego” z późniejszymi zmianami, poprzez skreślenie obecnych zapisów art. 8 ust 1 a i ust. 1 d i przyjęcie w to miejsce zasady, iż wysokość odszkodowania za miesiąc aresztowania czy internowania powinna być przynajmniej równa miesięcznej wysokości emerytury generała SB, natomiast odszkodowanie za miesiąc pozostawania bez pracy z powodów politycznych wynosi tyle, ile miesięczna emerytura pułkownika Służby Bezpieczeństwa.

Niezależnie od postulowanej korekty ustanowionych już przepisów prawa, w odniesieniu do osób, które w czasie rewolucji solidarnościowej i późniejszego stanu wojennego wielkodusznie, w poczuciu patriotycznego obowiązku, przedkładając ten obowiązek ponad interes osobisty i interes swoich rodzin, zdecydowały się ponieść konkretną ofiarę na rzecz dobra wspólnego, uważamy, że należy się im przede wszystkim uznanie i wdzięczność państwa. Organy władzy, w poczuciu sprawiedliwości i dbałości o kształtowanie pożądanych postaw obywatelskich, mają obowiązek uznać, że to dzięki ich ofierze i zasługom możemy cieszyć się wolnością. To uznanie powinno mieć przede wszystkim formę przyznanego im jakiegoś patentu, czy dyplomu oraz związanej z tym gratyfikacji, w postaci odszkodowania i zadośćuczynienia za straty i krzywdy, której kwota wymierzana byłaby formalnie w podanej wyżej wysokości.

Uważamy, że należy oszczędzić osobom internowanym, aresztowanym, bądź uwięzionym upokarzającego dochodzenia przed sądami odszkodowań i udowadniania tam swoich krzywd, których potwierdzeniem są przecież dokumenty znajdujące się w państwowych zasobach archiwalnych IPN. Powinny one otrzymać zadośćuczynienie z mocy samego prawa, z oczywistym zastrzeżeniem, że nie mogłoby im to ograniczyć prawa dochodzenia ich także przed sądem, jeśli z jakichkolwiek powodów takiego odszkodowania zostaliby pozbawieniu, bądź przyznane odszkodowanie byłoby w ich poczuciu krzywdzące.

.

Opolskie Stowarzyszenie Pamięci Narodowejhttp://www.ospn.opole.pl

Opole, 21 stycznia 2010 r.

– – – – –

Uprzejmie informuję, że w związku z wystosowaniem do Sejmu i Senatu RP apelu o zmianę rozstrzygnięć prawnych odnoszących się do odszkodowań i zadośćuczynień dla osób poszkodowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego – tekst pisma w załączeniu – w siedzibie Opolskiego Stowarzyszenia Pamięci Narodowej w Opolu, ul. Luboszycka 1a/2 odbędzie się w czwartek, 21 stycznia 2010 r. o godz. 13.30 konferencja prasowa, na którą uprzejmie zapraszam Państwa Dziennikarzy, przedstawicieli środków masowego przekazu, zwłaszcza zaś opolskich mediów.

.

Jerzy Łysiak
prezes OSPN

Reklama

Możliwość komentowania Odszkodowania za działalność na rzecz niepodległości została wyłączona

%d blogerów lubi to: