Polska się obudziła

Posted in ■ aktualności by Maciejewski Kazimierz on 23 kwietnia 2010

Śmierć 96 osób w katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem poruszyła do głębi cały polski Naród. Wielu obserwatorów było przede wszystkim całkowicie zaskoczonych reakcją społeczną na tę tragedię. Wszak prezydent Lech Kaczyński i towarzyszące mu osoby w polskich, a także zagranicznych mediach przedstawiane były często w sposób bardzo nieuczciwy.
Przeżywanie żałoby narodowej oraz pogrzebu Pary Prezydenckiej na Wawelu okazało się potężną patriotyczną manifestacją całej Polski. Dziwili się dziennikarze, dziwił się cały świat. Niektórzy komentatorzy przywoływali w tym kontekście nawet słynne Mickiewiczowskie słowa:

Nasz naród jak lawa,
Z wierzchu zimna i twarda,
sucha i plugawa,
Lecz wewnętrznego ognia
sto lat nie wyziębi;
Plwajmy na tę skorupę
i zstąpmy do głębi.

(„Dziady” cz. III)

Ujawnione manipulacje mediów
Oczywiście, podstawowe pytanie, które się w tej chwili nasuwa, brzmi: „Czym jest ta skorupa?”. Wiele rodzin, wielu Polaków dziwiło się skrajnie odmiennemu przekazowi płynącemu w ostatnich dniach z mediów na temat Pary Prezydenckiej i wielu ofiar smoleńskiej tragedii. Z ludzi permanentnie wyśmiewanych i poniżanych przez media
z dnia na dzień stali się bohaterami narodowymi. W związku z tym powszechnie zaczęto mówić o medialnych manipulacjach. Zauważyły je miliony polskich rodzin, które poczuły się oszukane. Z czego wynika to doświadczenie? Czy tygodniowa żałoba w Polsce czegoś Polaków nauczy? Otóż okazuje się, że sytuacja, w której żyliśmy do tej pory, przypominała późne czasy gierkowskie, kiedy to tzw. mała stabilizacja wywoływała w ludziach potężny marazm
i atomizowała społeczeństwo, kiedy prawie nikomu nie chciało się już sprzeciwiać reżimowi; wówczas walczyli jedynie Kościół i nieliczni politycy. Społeczeństwo pogrążone w marazmie czuło się po prostu coraz bardziej niewolone w totalnym państwie realnego socjalizmu.
Podobnie dzieje się w dzisiejszej Polsce; owo zniewolenie w największym stopniu dotyczy przestrzeni medialnej.
To tutaj określa się, kogo mamy nienawidzić, a kogo uwielbiać. Kto jest dobry, a kto zły. Kto nadaje się do polityki,
a kogo należy z niej wykluczyć. Medialny obraz życia politycznego odstrasza, zniechęca do aktywności obywatelskiej. Ludziom pokazuje się rzeszę darmozjadów, którym o nic więcej nie chodzi, jak tylko o karierę
i pieniądze. Etos służby publicznej został całkowicie zdezawuowany. Modelem współczesnego polityka, współczesnej kariery politycznej ma być Janusz Palikot – idealny produkt telewizyjnego marketingu. Taki polityk nie robi nic ważnego, nawet nie mówi o rzeczach istotnych, wystarczy po prostu, że mówi cokolwiek, że istnieje w mediach. Dziennikarze zaś zamiast wytykać wirtualność takiego stanu rzeczy, obnażać manipulacje, sami rozpływają się w tym politycznym matriksie. I nagle ten medialno-polityczny matrix staje się bezradny wobec ogromu smoleńskiej tragedii. Bo cóż na temat powagi śmierci mają do powiedzenia dziennikarze specjalizujący się w telewizyjnych talk-show
czy wirtualne gwiazdy polityczne?

Realne wydarzenia w życiu Narodu
Czym zatem jest w Polsce doświadczenie społeczne ostatnich dni? Na pewno wielkim przebudzeniem z matriksu. Współczesny medialny i polityczny totalizm doprowadził Naród do atomizacji i bezradności. Ludzie „podłączeni do telewizora” czuli się osaczeni, zmanipulowani. Wielu myślało, że są w swoich poglądach osamotnieni, że patriotyzm jest niemodny. Tymczasem w jednej chwili okazało się, że nie jesteśmy w mniejszości, że media kłamią, manipulują opinią publiczną, że prawdziwy obraz polskiej polityki jest zupełnie inny niż ten, który kreują gazety. Poczuliśmy się niczym strajkujący robotnicy w 1980 r., którzy wyrwali się spod socjalistycznej dominacji. Można by dziś odkurzyć transparenty z roku 1980 mówiące, że „telewizja kłamie”. Wydaje się, że to najcenniejsze doświadczenie ostatnich dni. Za pomocą medialno-politycznej dominacji lewicy starano się wprowadzać na grunt polski najbardziej absurdalne lewicowe projekty ustaw. Znaleźliśmy się już o krok od tego, by stać się powolnym narzędziem dla najbardziej zsocjalizowanych inżynierów społecznych współczesnego zachodniego świata.
I nagle wielka tragedia wyzwoliła w Narodzie najgłębsze pokłady ducha („lawa”). Polacy zauważyli, że połączenie tragedii smoleńskiej z obchodami katyńskimi nie mogło być zwykłym zbiegiem okoliczności – że Opatrzność chce nam coś w ten sposób pokazać. Pod Smoleńskiem zginął prezydent Lech Kaczyński, ale zginęli też przedstawiciele Rodzin Katyńskich, prezydent Ryszard Kaczorowski, prezes Instytutu Pamięci Narodowej Janusz Kurtyka i wiele innych osób. Potęga tragedii Polski z czasu II wojny światowej w połączeniu z dramatem uczestników lotu prezydenckiego samolotu obudziła w Narodzie autentyczne uczucia patriotyczne. Jakby przez współczesnych Polaków chcieli wykrzyczeć swoją krzywdę wszyscy polscy oficerowie pomordowani w Katyniu i w innych miejscach kaźni. Realizm wydarzeń z kwietnia 1940 r. i kwietnia roku 2010 był tak przejmujący, że na cały tydzień oderwaliśmy się od wizji świata konstruowanej przez media. To doświadczenie jest najbardziej przejmujące dla inżynierów społecznych, którzy w ostatnich dniach ponieśli wielką porażkę. Dlatego prawdopodobnie już wkrótce zacznie się w mediach proces powolnego „podłączania” nas na powrót do matriksu. Gdy rzeczywistość przerasta „inżynierów ludzkich dusz”, mogą ponownie chcieć zatopić się w ułudę. Obyśmy jednak jako Naród zdołali się przed tym uchronić.

Katyń powrócił
Pochowanie w krypcie wawelskiej to jak gdyby symboliczne uhonorowanie nie tylko głowy państwa, ale także wszystkich ofiar katastrofy oraz – co najważniejsze – zamordowanych w roku 1940.
Smoleńska tragedia w sposób niesłychany przyczyniła się do nagłośnienia sprawy katyńskiej na całym świecie.
To wielkie milczenie o tragedii polskiego Narodu skazanego na zagładę przez dwa systemy totalitarne już w 1939 r., to wielkie milczenie i zakłamanie zostało przerwane. Dokonało się to ogromnym kosztem, ale śmierć tak wielu nie poszła na marne. Można powiedzieć, że polegli pod Smoleńskiem przełamali mur światowego kłamstwa katyńskiego.
Oczywiście, pozostaje jeszcze pytanie o polskich polityków, o całą polską scenę polityczną. Pytanie, do jakiego stopnia dotrze do tych ludzi świadomość powagi służby publicznej. Katastrofa prezydenckiego samolotu uczy bardzo dobitnie o kruchości ludzkiego życia i podkreśla znaczenie polityki rozumianej w kategoriach służby. Duszpasterze mieli i wciąż mają niezwykłą okazję, aby domagać się moralności w życiu publicznym, aby wzywać do przerwania medialno-politycznych manipulacji. Opatrzność, dopuszczając, by polski Naród został tak boleśnie doświadczony, chce nam coś ważnego powiedzieć.

Przyszedł zatem czas na współczesnych Piotrów Skargów nawołujących
do opamiętania. Zilustrowaniu potrzeby odnowy polskich elit politycznych niech posłużą słowa Jana Kochanowskiego
z „Pieśni XIV” Ksiąg Wtórych:

Wy, którzy pospolitą rzeczą władacie,
A ludzką sprawiedliwość w ręku trzymacie,
Wy, mówię, którym, ludzi paść poruczono
I zwierzchności nad stołem bożym zwierzono:

Miejcie to przed oczyma zawżdy swojemi,
Żeście miejsce zasiedli boże na ziemi,
Z którego macie nie tak swe własne rzeczy
Jako wszytek ludzki mieć rodzaj na pieczy.

A wam więc nad mniejszymi zwierzchność jest dana,
Ale i sami macie nad sobą pana,
Któremu kiedyżkolwiek z spraw swych uczynić
Poczet macie; trudnoż tam krzywemu wynić.


Prof. Mieczysław Ryba
Autor jest historykiem, członkiem Kolegium IPN, wykładowcą WSKSiM i KUL

wyślij znajomemu

Reklama

Możliwość komentowania Polska się obudziła została wyłączona

%d blogerów lubi to: