Płk Jan Karcz – współpracownik rotmistrza Pileckiego. 70. rocznica śmierci

Posted in ■ odkłamujemy HISTORIĘ by Maciejewski Kazimierz on 25 stycznia 2013

Za udział w wojnie polsko-bolszewickiej otrzymał Order Virtuti Militari, w 1937 r. objął dowództwo Mazowieckiej Brygady Kawalerii, walcząc w jej szeregach w 1939 r. Po uwięzieniu w Auschwitz, działał aktywnie w antyhitlerowskiej konspiracji, za co został rozstrzelany pod obozową Ścianą Straceń.

Jan Karcz urodził się 16 października 1892 r. we wsi Modlnica koło Krakowa. W 1912 r. po zdaniu matury w krakowskiej szkole realnej podjął studia na wydziale budowy dróg i mostów Politechniki Lwowskiej.

W 1914 r. został zmobilizowany do armii austriackiej, w trakcie służby ukończył Oficerską Szkołę Saperów w Krems, następnie walczył na froncie serbskim i włoskim. W październiku 1918 r. dostał urlop w celu dokończenia studiów.

Po powrocie do Lwowa brał udział w walkach z Ukraińcami. W listopadzie 1918 r. wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego, obejmując dowództwo jednego ze szwadronów 7. Pułku Ułanów Lubelskich. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za męstwo na polu walki został odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych.

Po wojnie kontynuował karierę w wojsku. Zajmował odpowiedzialne stanowiska, brał udział w kursach dla oficerów. W październiku 1928 r. po uzyskaniu dyplomu oficera Sztabu Generalnego otrzymał przydział służbowy do 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego na stanowisko dowódcy. W 1931 r. po objęciu kierownictwa nad Departamentem Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych zajmował się opracowywaniem koncepcji modernizacji polskiej kawalerii.

Brał czynny udział w działalności społecznej i sportowej, pełniąc obowiązki przewodniczącego Komisji Technicznej Towarzystwa Międzynarodowych i Krajowych Zawodów Konnych w Polsce. Za działalność na tym polu otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

W 1937 r. objął dowództwo Mazowieckiej Brygady Kawalerii, która w momencie napaści hitlerowskich Niemiec na Polskę znalazła się w składzie Armii „Modlin”. Na jej czele brał udział w obronie Mławy, a następnie w walkach pod Przasnyszem, Pułtuskiem i Wyszkowem.

Po klęsce kampanii wrześniowej ukrywał się w podrzeszowskich wsiach oraz Tarnowie. W grudniu 1939 r. przedostał się do Krakowa, gdzie wstąpił do konspiracyjnej Organizacji Orła Białego, z czasem podporządkowanej Związkowi Walki Zbrojnej. Posługiwał się pseudonimem „Jan”.

Wiosną 1941 r. został przypadkowo aresztowany w łapance w Tarnowie. Początkowo uwięziony na Zamku w Lublinie, w listopadzie 1941 r. trafił do Auschwitz. Tu związał się z obozowa konspiracją,  wstępując do Związku Organizacji Wojskowej, założonego przez rtm. Witolda Pileckiego.

Za sprawą obozowego konfidenta w kwietniu 1942 r. trafił do bunkra bloku nr 11 zwanego „blokiem śmierci”, gdzie Niemcy poddawali go torturom podczas przesłuchań. Po miesiącu odsiadki został przeniesiony do obozu Birkenau, gdzie z polecenia Pileckiego zorganizował filię ZOW.

23 stycznia 1943 r. trafił ponownie do bunkra bloku 11. Dwa dni później został rozstrzelany pod Ścianą Straceń wraz z kilkudziesięcioma innymi więźniami podejrzanymi o działalność w obozowym ruchu oporu. Jego ciało zostało spalone w krematorium.

W 1969 r. Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski awansował pośmiertnie płk. Jana Karcza do stopnia generała brygady.

Paweł Brojek • prawy.pl
źródła: przegladlokalny.media.pl, tc.ciechnaow.pl

Reklama

Możliwość komentowania Płk Jan Karcz – współpracownik rotmistrza Pileckiego. 70. rocznica śmierci została wyłączona

%d blogerów lubi to: