Jakaż duma by nas rozpierała, gdyby nasze Słońce machało nam z dalekiej Brukseli sepleniąc z urokiem – „pozdławiam was dłodzy łodacy” ☚

Posted in ■ aktualności, ■ różne by Maciejewski Kazimierz on 13 czerwca 2013

Donald Tusk obiecał ulubionemu dziennikarzowi władzy, że nas nie opuści i nie będzie się ubiegał o ważne funkcje europejskie. Nasz premier nie chce być ani szefem Komisji Europejskiej, ani dyrektorem Europy, ani nawet jej cesarzem. 

Z nieoficjalnych informacji wynika, że Tusk nie jest zainteresowany również objęciem funkcji Ojca Świętego ani zostać prezydentem UEFA. Pomiędzy Tatrami a Bałtykiem można było usłyszeć głośny, masowy oddźwięk powietrza wypuszczanego z płuc przez miliony ludzkich istot.

Ostatni raz w okolicy tak głośno westchnięto z ulgą pół tysiąca lat temu kiedy car Iwan znużony mordowaniem własnych bojarów postanowił przejść na emeryturę, ale bojarzy na kolanach uprosili go, by mordował ich dalej.

Można mieć dwojaki stosunek do tego, że Tusk zostanie w kraju. Z jednej strony, szkoda, że reformatorska misja i talenta naszego pana premiera nie będą przyświecać całej zjednoczonej Europie – wszystkim europejskim sześciolatkom, emerytom i kibicom wszystkich europejskich klubów piłkarskich. Szkoda, bo jakaż duma by nas rozpierała. Jakiż to byłby honor, że Tusk jest taki ważny. Jakże słodziłoby to koszty wprowadzenia wspólnej waluty. Może i by podrożało, może i by obniżyła się konkurencyjność naszej gospodarki, a co za tym idzie zawaliła do reszty produkcja i eksport. Ale, gdy włączylibyśmy telewizor, z niego świeciłoby nasze Słońce i machałoby nam z dalekiej Brukseli sepleniąc z urokiem – „pozdławiam was dłodzy łodacy”. A tu, na miejscu Słońca pozostaliby jego najlepsi wychowankowie: minister Zegarek i ministra Truteń. Zostaliby i reformowaliby Polskę dalej. Z drugiej strony, miło mieć premiera koło siebie, przy boku. Więc dobrze, że został. Będzie reformował dalej, a może nawet uda się na długo zasłużoną emeryturę i zostanie prezydentem.

Emerytura pod żyrandolem – czy można sobie coś lepszego wyobrazić? A Tusk ma wszelkie warunki na takiego emeryta-prezydenta: prawdomówny, uczciwy, prostolinijny, wysoki.

Ja mam jednak jeszcze inne rozwiązanie. Doceńmy pana premiera już teraz. Jego, jego wszystkich kumpli z boiska, kolegów ze spółek Skarbu Państwa, jego urzędników i bezpieczniaków. I jego wspaniałą prezydent miasta stołecznego, która nad niczym nie może zapanować ze względu na nieprzewidywalne ruchy chmur. Wypłaćmy im już teraz wysokie, wyższe niż teraz mają pensje. Dajmy też comiesięczne wypłaty ich dzieciakom, żonom i kogo by tam jeszcze chcieli. Dożywotnio. Tylko niech odejdą i podpiszą zobowiązanie, że nigdy więcej nie będą zajmować się polityką. Wyjdzie taniej, niż miesiąc ich rządów.

Tekst ukazał się w „Super Expressie”

Wiktor Świetlik • wpolityce.pl
Dziennikarz i publicysta, publikuje felietony m.in. w „Super Expressie” i „wSieci”, redaktor naczelny dwutygodnika akademickiego „Koncept”, na antenie Radia Wnet prowadzi program publicystyczny poświęcony wolnościom obywatelskim, współgospodarz programu „Ja panu nie przerywałem” w Superstacji, dyrektor Centrum Monitoringu Wolności Prasy SDP.


fot. PAP/Radek Pietruszka

Możliwość komentowania Jakaż duma by nas rozpierała, gdyby nasze Słońce machało nam z dalekiej Brukseli sepleniąc z urokiem – „pozdławiam was dłodzy łodacy” ☚ została wyłączona

%d blogerów lubi to: