Zdrada jałtańska ☚◙◙◙ polecam

Posted in ■ aktualności, ■ historia, ■ odkłamujemy HISTORIĘ by Maciejewski Kazimierz on 7 października 2013

W dniach od 4 do 11 lutego 1945 roku w Jałcie na Krymie doszło do czegoś, co do dziś dla Polaków jest synonimem zdrady. 

Zdrady ze strony aliantów, z którymi ramię w ramię walczyliśmy przeciwko III Rzeszy.
Wskutek politycznego szalbierstwa straciliśmy Kresy wschodnie i na kilkadziesiąt lat staliśmy się sowieckim „wasalem”.
(przyp. red.)

W konferencji jałtańskiej, która odbyła się w dawnym pałacu Potockich udział wzięli Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill i J. Stalin. Była to w dużym stopniu kontynuacja spotkania Wielkiej Trójki w Teheranie w 1943 roku, podczas której m.in. zapadła decyzja w sprawie przyszłości Polski. Wtedy jednak  nie ogłoszono tych ustaleń m.in. z powodu wyborów prezydenckich w USA – Roosevelt nie chciał stracić poparcia tamtejszej Polonii, więc udawał rzecznika Polski.

Konferencja w Jałcie odbywała się już w zupełnie odmiennej sytuacji politycznej i militarnej. Los Niemiec był już przesądzony, a wojska radzieckie znajdowały się o 60 km od Berlina. Wobec tego wiele spraw wymagało rozstrzygnięcia. Po tygodniu trzy mocarstwa opublikowały ustalenia konferencji.

Ustalono wspólne plany i politykę mającą na celu „wymuszenie bezwarunkowej kapitulacji. W sprawie Niemiec sprzymierzeni zgodzili się na ich podział, ale nie doszło do konkretnych ustaleń. Stalin chciał, by całe odszkodowanie zapłaciły Niemcy, w tym 50% (10 mld dolarów) na rzecz ZSRR oraz by cały niemiecki przemysł ciężki przejęły narody sprzymierzone. Szczególnie Wielka Brytania uważała te cenę za skandalicznie wysoką. Anglia i Ameryka ponosiłyby koszty utrzymania społeczeństwa niemieckiego przy życiu, podczas gdy inne kraje otrzymywałyby odszkodowania. Debata na ten temat została więc odłożona.

Francji odmówiono przedstawicielstwa w Jałcie na skutek polityki Stanów Zjednoczonych, które nie zgadzały się na odbudowę Francji jako wielkiego mocarstwa, co było zamiarem Anglii. Jednakże obaj alianci poparli przyznanie Francji strefy okupacyjnej w Niemczech. USA zadeklarowały w Jałcie zamiar wycofania wszystkich swoich oddziałów z Europy po dwóch dalszych latach. Ponadto trzy mocarstwa odrzuciły prośbę Włoch o przyznanie im statusu alianta i większą pomoc finansową, ponieważ Francja i inne wyzwolone kraje miały pod tym względem pierwszeństwo, a poza tym Włochy musiałyby przede wszystkim przeprowadzić wolne wybory. Podczas konferencji uzgodniono przyznanie pełnej reprezentacji w Organizacji Narodów Zjednoczonych tylko dwóm republikom sowieckim i udzielenie prawa veta wielkim mocarstwom, z wyjątkiem przypadków, kiedy byłyby one stronami w debacie. Postanowiono, że należy zwołać konferencję w San Francisco w celu podpisania Karty Narodów Zjednoczonych i ustalono jej datę: 25.04.1945.

Roosevelt chciał, by Rosja podjęła walkę na Pacyfiku, na co ta przystała w zamian za koncesje terytorialne. J. Stalin obiecał, że po zakończeniu wojny w Europie w ciągu 90 dni rozpocznie wojnę z Japonią. Zarówno Anglia, jak i Ameryka zainteresowane były tym, w jaki sposób Stalin zamierza użyć swych sił militarnych w Europie Wschodniej. Zgodzono się też na radzieckie postulaty terytorialne na Dalekim Wschodzie: przyłączenie do ZSRR południowego Sachalinu i wysp Kurylskich, umiędzynarodowienie portu Daiven i przekazanie radzieckiej marynarce wojennej portu Arthur.

Najbardziej naglącym problemem była nadal sprawa Polski. Kiedy rozpoczynała się konferencja, w Polsce istniały dwa konkurencyjne rządy. W Londynie działał rząd. T. Arciszewskiego, a w kraju Rząd Tymczasowy – marionetkowy rząd ustanowiony przez Rosjan. Pierwszy popierany był przez USA i inne kraje zachodnie, a drugi przez J. Stalina. Jak przypuszczano, najważniejszymi kwestiami polskimi były granice i skład personalny rządu. Roosevelt przybył z koncepcją powołania Rady Prezydenckiej w Polsce, a Churchill usiłował łączyć kwestię przyszłego polskiego rządu z kwestią granic. Efektem końcowym było postanowienie o rozszerzeniu bazy Rządu Tymczasowego. W tym celu powołano do życia komisję dobrej woli z siedzibą w Moskwie. Komisję tworzyli W. Mołotow oraz ambasadorowie USA i Wielkiej Brytanii.

W dniach 17-28 czerwca 1945 roku w Moskwie, po rokowaniach zadecydowano o utworzeniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej, uznanego następnie przez kraje zachodnie. Premierem tego rządu został E. Osóbka-Morawski, a wicepremierem Wł. Gomułka oraz St. Mikołajczyk, który był równocześnie ministrem rolnictwa i reform rolnych. Rząd ten uznały mocarstwa zachodnie, pomimo że był zdominowany przez komunistów. W ten sposób zostało wycofane poparcie dla rządu londyńskiego T. Arciszewskiego. W Krakowie rozwiązała się Rada Jedności Narodowej, która w swym oświadczeniu wyrażała nadzieję, że „stronnictwa te nie ustaną w walce, aż zrealizowany zostanie ich wspólny postulat pełnej suwerenności Polski i ich dążenie do rzeczywistej demokracji w państwie polskim i w stosunkach międzynarodowych”.

Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej miał obowiązek przeprowadzić wolne i nieskrępowane wybory oparte na głosowaniu powszechnym i tajnym. W wyborach tych miały mięć prawo uczestniczenia i wystawiania kandydatów wszystkie partie demokratyczne i antynazistowskie. Bez protestu mocarstw zachodnich ustalono także, że wschodnia granica Polski będzie przebiegać mniej więcej wzdłuż linii sowieckiej okupacji z 1939 roku na tzw. linii Curzona, w zamian za co Polska powinna otrzymać rekompensatę terytorialną na zachodzie i północy.

Na konferencji tej Churchill uświadomił sobie, że utrzymanie posiadłości angielskich sprzed wojny będzie wielkim osiągnięciem, podkreślał stale bezinteresowność Wielkiej Brytanii co do roszczeń terytorialnych. Za nic jednak nie chciał pogodzić się z myślą, iż nastąpił schyłek Imperium Brytyjskiego. Konferencja w Jałcie zakończyła się 11 lutego 1945 roku. (jm)

thepolishobserver.co.uk
fot. Wikipedia (Winston Churchill, Franklin D. Roosevelt i Józef Stalin w Jałcie)

Możliwość komentowania Zdrada jałtańska ☚◙◙◙ polecam została wyłączona